Een ’69 Volvo-custom trok m’n aandacht op het internet. Hij stond te koop in Mechelen voor 1500 euro. Meteen bellen en gaan bekijken dus.
Al snel werd me duidelijk waarom de vraagprijs zo goed meeviel. De wagen stond onder een vette laag stof in een garage-box te wachten op een opfrisbeurt. Vooral het interieur was aan vervanging toe. Vochtigheid en ouderdom hadden hun sporen nagelaten en bijna m’n reukorgaan aangetast.
Verder was er nog de kwestie mechaniek. Een vorige eigenaar had er een motor ingestoken van een jonger 240-model uit 1976 met een Zenith-Stromberg carbu.
Tof, indien hij de motorsteunen degelijk had aangepast. Deze bestonden in feite uit 2 stukken gebogen draadstang door een stuk rubber. Natuurlijk heeft deze Mac-Gyver-oplossing geen stand gehouden en lag de motor letterlijk te daveren. Echt een hels lawaai van rammelende delen en het gekraak van metaal.
Een typische aanrijding tegen een paaltje met de polyester achterbumper en wat ‘roestpokken’ waren dus het minste van m’n zorgen blijkbaar.
Toch weerhield me niets om totaal van de koop af te zien en reed (zeer voorzichtig !) de Amazone naar huis.
Ik ben niet iemand die echt houdt van het mechanisch
kluswerk, dus als eerste... De motorsteunen.
Als werknemer in een auto-onderdelenbedrijf
heb ik het voordeel om te kijken wat het meest
geschikt zou zijn. Eenvoudige, robuuste motor-
steunen met aan beide kanten een steekbout uit
de center (zodat ik kan spelen met de hoek en de
hoogte van de steun).
Een paar modellen meegenomen en de beste uitgekozen.
Vervolgens met m’n buurman (een lasser) een simpele
steun vervaardigd uit staal om het motorblok van hoogte
en mooi recht te kunnen hangen. Deze klus was amper
op een uurtje geklaard.
“De gebruikte materialen en de inrichting wekten de indruk van een kitscherige cubaanse taxi.”
Donkere stoffen, hout en allerlei goedkoop-ogende franjes...
De Stromberg Zenith-carburator werd gereviseerd met nieuwe pakkingen, membraan en naald.
Vanzelfsprekend werd
meteen ook een onder-
houdsbeurt gegeven.
De bougies en alle filters
vervangen + de olie en
het koelwater ververst.
Enkele leidingen en slang-
of wurgklemmetjes
vervangen. Dan de
ontsteking afgesteld en
de motor liep als een klokje.
Dan het koetswerk. Geen zware ingrepen nodig. Alle krassen, roest
en schade waren gelukkig oppervlakkig.
Het verwijderen van de pokken, proper-slijpen en/of -schuren, ontvetten, wat bijwerken met plamuur, een beetje retoucheren met een verfborsteltje of bijspuiten, fijnschuren en polieren. Amper nog iets te bespeuren.
Eindelijk kon ik dan de aandacht zetten op het interieur.
De gebruikte materialen en de inrichting wekten de indruk van een kitscherige cubaanse taxi. Donkere stoffen, hout en allerlei goedkoop-ogende franjes deden misschien hun werk in de jaren 80. Maar toen is waarschijnlijk ook de tijd gestopt in deze custom. Anyway, het moest er allemaal uit. Vooral die muffe geur van een middeleeuwse kelder.
Zelfs na het wekenlange verluchten met de raampjes open, werd ik bedwelmd bij het instappen.
Ok, ik wist al snel wat ik wou. Een lichte frisse kleur en het liefst nog in leder.
Op zoek naar andere zetels, kwam ik bij een beige leder interieur van een Ford Ka. Een total-loss waarvan enkel de zetels nog te redden vielen. Voor de prijs van 250 euro had ik een basis om op verder te gaan.
Nu nog de bekleding voor deuren en dashboard vinden. Dit was niet echt evident. Want spijtig genoeg had ik niet echt een kleurcode van leder of namaakleder waarop ik kon zoeken of bestellen zonder een fortuin te moeten betalen.
Ik nam gewoon het besluit om naar leder te zoeken op het internet. In Duitsland vond ik dan een restant van een rol voor een prijsje. Niet perfect, but it will do the job.
De levering vond plaats en wat me meteen opviel, was het kleine verschil in de kleurtint. Maar vooral de dikte !
Het zou niet makkelijk worden om deze mooi strak te kunnen plooien of te bewerken. Dat was duidelijk.
Anderzijds was de kwaliteit fantastisch. Het bleek gebruikt te worden voor de bekleding van jachten en motorboten. Sterk, duurzaam en vochtafstotend.
Hierboven zie je 1 van de zetels en de rol bekleding. Beide zijn beige, maar de op de tint zat een verschil. Een nadeel van online-shopping.
Hopen dat er geen verrassingen uit een onverwachte hoek komen...
Niets was minder waar. Bij het demonteren van de oude middenconsole zag ik de vloer van m’n garage verschijnen. De tunnel leek met een heggenschaar opengeknipt te zijn om de versnellingsbak en -pook op z’n plaats te kunnen krijgen. Nu werd me ook duidelijk waarom het vocht (en het lawaai) altijd kon binnendringen Er ontbrak gewoon een stuk auto.
De volgende dag op m’n werk een carrosserieplaatje aangeschaft om dit te dichten.
Nu kon de inkleding van start gaan.
Ook indirecte sfeerverlichting onder het dashboard mag natuurlijk niet ontbreken.
Na het maken en bekleden van basic deurpanelen, besloot ik om het stuur dan ook maar gedeeltelijk in hetzelfde kleedje te steken.
Eerst even alles testen alvorens vast te maken en een console eronder te bouwen.
De console verder nog wat opgefleurd met VDO-meetinstrumenten. En 2 schakelaars voor de bediening v/d sfeerverlichting.
De zetels van de Ford Ka netjes gemonteerd op universele onderstellen vooraan en een zelfgemaakt frame achter.
Tenslotte tussen de voorzetels nog een opbergvakje met asbak en verlichting bij de middenconsole aangebouwd.
Enkele maanden later werd deze opgefriste custom voor een goed bod verkocht en rijdt nu ergens rond in Duitsland.
De dikke kwaliteit v/h leder was niet evident om een strak resultaat te bekomen. Maar het komt goed.
Het toevoegen van een chrome baguette in het midden gaf meteen een meerwaarde aan het uitzicht.
Nu kon ik op een zuivere basis verdergaan. Alles werd opgemeten. De extra onderbouw van het dashboard voor radio/cd en speakers kwam eerst aan de beurt.
De site voor wie meer wil
weten over de Volvo 66
